• Team
• Goede doel
• Nieuws/blog
• Sponsors
  • Pakketten
• Foto's

Han van de Graaf

Dit jaar doen de DylanGroupRunners alweer voor de 4e keer mee met de Roparun. De 3 voorgaande edities heb ik met veel plezier meegedaan als fietser, maar al na mijn tweede Roparun begon het toch te kriebelen. Ik had mezelf nooit als hardloper beschouwd; op de middelbare school vond ik een coopertest al een loodzware opgave. Als je echter uur na uur op je comfortabele fietszadel achter zo’n loper rijdt, in de brandende zon, in de regen of in het holst van de nacht, kun je niet anders dan enorme bewondering krijgen voor die lopers. En omdat je heel wat uren op die fiets zit, heb je ook ruim de tijd om na te denken: zou het niet geweldig zijn, als ik dat ook zou kunnen?

Daarom heb ik na de roparun 2010 besloten de stoute (hardloop-)schoenen aan te trekken en te gaan trainen. Eerst op een stel oude sportschoenen, om te kijken of ik voor mezelf de discipline kon opbrengen om 3 keer per week te gaan trainen. Na een half jaar liep ik 10 kilometer in iets minder dan een uur. Toen heb ik nieuwe hardloopschoenen gekocht, bij een speciaalzaak in Rotterdam. Nu zijn we anderhalf jaar verder, en ik heb mijn eerste halve marathon gelopen binnen de 2 uur. Volgens de kenners is dat genoeg om de Roparun tot een goed einde te kunnen brengen. Voor mezelf vind ik het echter nog bijzonder spannend. Inderdaad, je hoeft steeds maar 2 km, en je hebt om de 4 – 6 uur even zovele uren rust, maar je loopt wel even meer dan 60 km in 2 dagen tijd!! Daar doe ik normaal 2 weken over. EEN ding weet ik wel: Opgeven is geen optie! De mensen voor wie we dit doen, kunnen er immers ook niet even mee stoppen.

Ik beschouw mezelf als een gelukkig mens. Mijn gezin is gezond, en mijn ouders en schoonouders leven allemaal nog. Een snelle rondgang door mijn vriendenkring leert echter dat dit een uitzondering is: bij vrijwel iedereen is er al 1 ouder of schoonouder overleden. Maar al te vaak is de oorzaak dezelfde, in welke vorm dan ook: kanker. De stichting Roparun zet zich in om het leven van mensen met kanker en hun familie waardevoller te maken. Ik vind het een voorrecht om daar een bijdrage aan te mogen leveren door mee te lopen, en hoop dat zoveel mogelijk mensen dat ook doen, door ons te sponsoren.