Afgelopen zondag hielden de DylanGroupRunners de jaarlijkse Antwerpen-trainingsloop. Een training, op eigen initiatief, waarbij het Roparun-parcours vanaf Antwerpen wordt gevolgd. Een ideale laatste training en krachtmeting voordat straks, over nog geen drie weken, het échte werk gaat beginnen. Runner Han Krijgsman doet verslag.

Laten we beginnen met Marcel. Hij had gekozen om vanwege zijn net herstelde blessure, deze oefening met een rustig tempo te volbrengen. Dit kwam hem gezien het feit dat hij samen met Mignon liep, helemaal niet slecht uit, want het betekende dat hij elke keer twee kilometer lang de achterkant van Mignon kon bewonderen (12,5). Hetzelfde gold voor Wim echter in dat geval betrof het de achterkant van ondergetekende. Ik kan mij voorstellen dat in de andere bus flink is gediscussieerd over de mogelijkheid om eens van partner te ruilen.

Ruud liep samen met Sabine (11,4). De bekende snelheid van Ruud en de blijkbaar bestaande synchroniteit in loopritme van Ruud en Sabine zorgde ervoor dat Sabine tot voor haar ongekende snelheden kwam. D’r haar ging er zelfs van door de war. Dit was ook het geval met het weinige haar van ondergetekende bij het passeren van Arie en Patrick. Dit duo gaat er voor zorgen dat onze fietsers om genade beginnen te roepen in de heuvels van Frankrijk (10,8).

Raymond moest het echter snel voor gezien gegeven; zijn knieblessure begon op te spelen. Het zou toch balen zijn als hij straks niet mee kan lopen.

En dan onze fietsers. Een Thom die na een valse start ’s ochtends - hij had tussen tientallen mails die ene over het vervroegde vertrektijdstip gemist - dit gedurende de hele dag goedmaakte door ruimschoots voor ons te fietsen om de juiste route aan te geven (12,4). Annerose, de stille kracht naast de loper, maar ondertussen wel goed de route in de gaten houden op een iets groter uitgeprinte routebeschrijving; Je moet het zonder leesbril natuurlijk nog wel kunnen lezen (11,8). De stilte van Annerose werd ruimschoots gecompenseerd door Petra die het presteerde om al fietsend, 70km lang de omgeving te bespreken inclusief mogelijke woningen. Een verademing voor de loper; je hoeft gewoon helemaal niets terug te zeggen.

En dan Annemiek. Met gevaar voor eigen leven versperde ze wegen, regelde ze het verkeer en wierp zich op kruisingen voor aanstormende auto’s. Dit alles om de loper te beschermen en vrije doorgang te bewerkstelligen (11,7). Voor de lopers ideaal natuurlijk net als het betrouwbare kaartlezen van Han, die als ervaren Ropa-fietser precies wist welke weg gevolgd moest worden. Hier werd hij trouwens ’s avonds tijdens het eten niet voor toegezongen, maar voor het bereiken van zijn 37 jarige leeftijd. Gezien het aantal keren dat werd gezongen moet hij op een avond bijna de 40 hebben bereikt (11,8).

Voor het betere aai- en streelwerk werden we vergezeld door Diane en Ellie. Veel was er niet voor ze te doen - het zou wat zijn bij zo’n afstandje - maar ach hun gezelschap maakt veel goed.

De bussen werden weer bestuurd door het ervaren Roparun duo Frank en Andre; beiden in staat om de bussen, schadevrij, voor en achteruit op de meest onmogelijke plekken te parkeren zodat het wisselen echt om de twee kilometer kan plaatsvinden. De bekende muziek van Frank bleef dit keer achterwege. Misschien is hij toch wat rustiger geworden? (12,3). Andre had zich voorgenomen om deze dag te oefenen met straatje keren, U-turns en extra rondjes door woonwijken voor het geval we tijdens de Roparun verkeert rijden. Toch kwamen we iedere keer net op tijd op het wisselpunt (12,1).

Bob, onze teamcaptain, moest zich dit keer bezighouden met het besturen van de derde bus, hetgeen hij met veel plezier deed; “Kan ik eindelijk eens mijn eigen muziek draaien.” Om toch complete vereenzaming te voorkomen is Monique hem gaan vergezellen. Dit was natuurlijk verwennerij, want Monique verzorgt de catering en neemt dit zo serieus dat ze er voor gaat zorgen dat we waarschijnlijk twee kilo zwaarder terugkomen van Parijs (11,7).

En wat nu met al die getallen?

Voor het geval dat uit het bovenstaande de idee mocht ontstaan dat ondergetekende door de jarenlange financiële bezigheden een of andere tik heeft opgelopen en nu steeds getallen moet roepen op de meest onverwachte momenten; dit is niet het geval. Het betreft Ben (onze andere teamcaptain) die 70 km lang, heen en weer fietsend tussen de lopers, de gemiddelde snelheden in onze oren fluisterde. Kwam het hierdoor of door de wind dat we steeds sneller gingen lopen? Zo snel dat Arno, onze fotograaf, maar net op tijd was voor een foto van alleen het uitlopen.

De dag werd afgesloten met een gezamenlijk etentje waarbij Dylan aan ons allen een schouderklopje kwam uitdelen. Heeft 'ie voor deze week zijn quotum alvast gehaald. Aan het voortgebrachte geluid tijdens dit etentje was in ieder geval niet te merken dat van enige inspanning sprake was geweest. Dit belooft wat voor de Roparun.

Tot spoedig
Han

Reacties op dit bericht

• Reactie van Sabine op 23 mei 2011 om 15.42 uur: Echt een grappig stuk Han! Een waar schrijftalent ben je ;-)
• Reactie van Diane op 24 mei 2011 om 12.38 uur: Hartstikke leuk geschreven Han, zo komen we helemaal in de stemming voor de komende beproeving !
• Reactie van Ben Berenman op 25 mei 2011 om 01.11 uur: Een trainingsloop om weer eens te zien hoe de lopers en de fietsers er voorstaan. Naast de zadelpijn die ontstaan is een beeld gekregen hoe de lopers er voorstaan.
  Gemiddeld rond de 12,2 gelopen. Op naar de derde editie voor de DylanGroupRunners.
  We zijn er klaar voor!
• Reactie van Aycha op 05 juni 2011 om 09.56 uur: Hallo DylanGroupRunners, wederom SUPER gedaan!!!
  
  
  Groetjes
  Aycha

Laat een reactie achter:

Uw naam:
Reactie:
Anti-spam:
Code in de afbeelding: